Podczas projektowania widoków kratowych należy wziąć pod uwagę następujące kwestie.
Wszystkie widoki kratowe:
Do porównań powinno się wybierać tylko proste diagramy kratowe.
Do analizy trendów powinno się wybierać zaawansowane diagramy kratowe.
Wykresy wewnętrzne, tworzące widok (diagram) kratowy, powinny być czytelne i niezbyt zagęszczone. Widok kratowy nie najlepiej się nadaje do przedstawiania wielu serii lub wielu grup. Jeśli nie można łatwo wycelować wskaźnikiem myszy w punkt danych (aby wyświetlić etykietkę), to najprawdopodobniej wykres wewnętrzny jest zbyt gęsty i przez to nieczytelny.
Proste diagramy kratowe:
Łączna liczba wyświetlanych komórek jest mniejsza niż w tabeli przestawnej.
Z wizualizacją można powiązać jeden lub dwa wymiary. Do krawędzi zewnętrznej dodaje się mniej wymiarów niż w przypadku tabeli przestawnej.
Należy spróbować użyć niewielkiej liczby wymiarów na krawędzi zewnętrznej. Cała seria wykresów powinna być od razu widoczna (w celu łatwego ich porównywania), bez konieczności jej przewijania. Jeśli trzeba pokazać dodatkowe wymiary, warto rozważyć dodanie ich do filtra monitującego dla wykresu.
Podczas ustalania, które dane mają być pokazywane w nagłówkach kolumn i nagłówkach wierszy, należy upewnić się, że w nagłówkach kolumn będą pokazywane jeden lub dwa wymiary (każdy wymiar z niewielką liczbą elementów).
Zaawansowane diagramy kratowe:
Typowym przypadkiem użycia zaawansowanego diagramu kratowego jest pokazywanie - w formie skondensowanej - wykresów trendów wraz z wartościami liczbowymi. Typowy zaawansowany diagram kratowy zawiera kombinację wykresów poglądowych (ang. spark) wraz z liczbowymi reprezentacjami tej samej miary.
W układzie idealnym, w nagłówkach kolumn nie ma żadnych wymiarów. W nagłówkach kolumn są natomiast zawarte miary.
Typowym wymiarem powiązanym z wykresem poglądowym jest "Czas". Ponieważ wykres poglądowy nie zawiera żadnych widocznych etykiet, ważne jest, aby prezentowane dane były samoistnie porządkowane. Na przykład wykres poglądowy, który wizualizuje regiony, jest mało przydatny, ponieważ uporządkowanie regionów (które na poglądowym wykresie słupkowym będą reprezentowane przez słupki) nie jest intuicyjne.
Analogicznie jak podczas projektowania tabel przestawnych, na osi poziomej zazwyczaj przedstawia się czas, a pozostałe wymiary - na osi pionowej. Użytkownik, patrząc od lewej do prawej, widzi, jak wymiary zmieniają się w czasie.
Kolumny hierarchiczne nie sprawdzają się dobrze w prostych diagramach kratowych. Gdy kolumna hierarchiczna jest wyświetlana na krawędzi zewnętrznej, elementy nadrzędne i podrzędne (takie jak "Rok" i "Kwartał") są pokazywane domyślnie z użyciem wspólnej skali osi. Ponieważ elementy "Rok" i "Kwartał" mają różne wielkości, znaczniki na wykresach elementów podrzędnych mogą być ekstremalnie małe i trudne do odczytania w porównaniu ze skalą właściwą dla elementów nadrzędnych. (Kolumny hierarchiczne dobrze sprawdzają się w zaawansowanych diagramach kratowych, ponieważ każda komórka danych ma inną skalę).